The Crap That Is The World #6

Disclaimer: onderstaande tekst is geschreven door een hypocriete zak die doorgaans denkt dat hij gelijk heeft en constant te hoog van de (meestal spreekwoordelijke) toren blaast. Deze tekst bevat extreme veralgemening, grof taalgebruik en grote dosissen hypocrisie. De auteur wenst ook te melden dat sommige zaken behoorlijk overdreven zijn en dat deze tekst op geen enkele manier als serieus moet worden geïnterpreteerd. 

Laatst zat ik voor de televisie in mijn kamer van het prachtige zomerweer te genieten toen ik tijdens het zappen op een derderangs reisprogramma van een kleinere Vlaamse zender stootte. Onder het motto ‘het is eens iets anders’ besloot ik even te blijven kijken naar het programma in kwestie, hopend op leuke en aangename ideeën zodat ik misschien tegen volgend jaar eindelijk nog eens op reis zou kunnen gaan naar een boeiende bestemming. Groot was mijn teleurstelling toen blijkbaar elke bestemming leuk en aangenaam is. Volgens de presentatrice in kwestie was het plaatsje waar zij zich in het kader van haar reportage bevond een ‘ongelooflijk gezellig plekje, waar je heerlijk tot rust kan komen en zalig kan wegdromen in een van de vele pittoreske cafeetjes die er aanwezig zijn.’

Blijkbaar ben ik een enorme leek op het vlak van reizen en alles wat er mee te maken heeft, want alles wat ik zag was een del in een kroeg omringd door een paar bomen en bloemen. Omdat ik na vijf minuten bijna moest kotsen dankzij de constante, schaamteloze bewieroking van wat in mijn ogen nog altijd een gewoon dorpje was in plaats van een verborgen stad van goud was het niet zo’n moeilijke beslissing om de presentatrice met behulp van de mute knop de mond te snoeren. Toen ik enkele uren later naar een film op televisie aan het kijken was die plots onderbroken werd door een reclameblok (dat ongeveer even lang duurde als het stuk film dat ze al vertoond hadden) drong het tot me door dat het reisprogramma dat ik eerder die dag had afgezet geen uitzondering was. Niets is nog normaal tegenwoordig.

Een televisietoestel is bijvoorbeeld geen gewoon televisietoestel meer, het is een ‘haarscherpe multimedia ervaring die je zonder problemen en in Ultra High Definition meevoert naar andere werelden.’ Soms zelfs in 3D. Het kan zijn dat er iets fout is gegaan tijdens de productie van mijn tv, maar de laatste keer dat ik er naar zat te kijken ben ik bij mijn weten gewoon op deze aardkloot gebleven.

Enige tijd geleden was ik bij een kennis die me vol trots zijn haarscherpe multimedia ervaring toonde, bestaande uit een 40 inch Full HD LED tv, aangesloten op een onverklaarbaar dure Blu-ray speler en een 5.1 surround systeem met genoeg vermogen om Rock Werchter belachelijk te maken. Ik was, tot grote treurnis van de kennis in kwestie, niet onder de indruk. Ja, ik kon meer poriën op het gezicht van de acteurs en actrices ontwaren en sommige bladeren leken ietsje groener dan op de meeste andere toestellen, maar moet je daarvoor nu een kapitaal neertellen waarmee je gerust een klein Afrikaans land kan kopen?

Ik moet echter wel toegeven dat mijn oordeel sterk beïnvloed werd dankzij de film die door de kennis verkozen werd als voorbeeld, namelijk Avatar. Ik ben het er mee eens dat de film er op technisch vlak verbluffend uit ziet, maar het verhaal dat de makers verzonnen hebben om het geheel niet compleet op een technische demo te laten lijken is compleet erbarmelijk. Ik had het verhaal van Avatar trouwens al eerder gezien, namelijk in 1998, toen ik voor het eerst naar Pocahontas keek.  Avatar is Pocahontas, maar dan in het blauw, compleet met irritante Amerikaanse clichés, ga zelf maar eens kijken. Ik snap trouwens nog altijd niet waarom deze hersenloze film overal werd onthaald als ware het de nieuwe Shakespeare. Wat mij betreft blijft Avatar de belichaming van het spreekwoord ‘al draagt de aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.’

Maar goed, wij Belgen hebben niet eens een regering, dus is het nogal logisch dat we snel onder de indruk zijn. Onlangs liep het bij een bepaald Belgisch weekblad dat zich doorgaans graag bezig houdt met het bespotten van allerlei mensen en organisaties zelfs compleet de spuigaten uit. Erik van Looy mag in Hollywood samen met een deel van zijn crew een remake gaan draaien van zijn succesfilm ‘Loft,’ en om de Vlaamse bevolking op de hoogte te houden van de capriolen van Erik en zijn kompanen stuurde het weekblad in kwestie een reporter naar Hollywood voor een dag of drie. Hetgeen daaruit volgde was een hoogst onaangename aaneenschakeling van superlatieven en getuigenissen van crewleden die grensden aan verafgoding. Loft was een goeie film, en het zal daarginds zeker fijn werken zijn met de altijd jolige Erik Van Looy, maar dit artikel leek meer op een reclameboodschap dan op een objectieve reportage.

Het spijtige van de hele zaak is echter dat zulke dingen tegenwoordig bijna noodzakelijk zijn om op te vallen. Indien de reporter gewoon had gemeld dat het daar best wel goed ging op de set en dat de acteurs zich toch tamelijk goed amuseerden had er namelijk geen haan naar gekraaid. In een tijd waarin meer dan de helft van de bevolking blijkbaar weet wanneer chefs met drie sterren hun vlees een beetje te ver hebben laten bakken en zowat iedereen interieurarchitect is kan het nogal eens moeilijk zijn om op te vallen met een product dat niet ‘buitengewoon verbluffend’ is. Het is dit soort mensen dat een iPhone koopt, niet voor z’n indrukwekkende specificaties, maar gewoon omdat ze het willen hebben. Zij denken nog niet aan reizen indien het geen ‘pittoresk stadje waar je heerlijk kan wegdromen’ met teveel lettergrepen om in een keer uit te spreken betreft, maar eens ze ginder zijn sluiten ze zich wel op in een ivoren toren met in gouden letters ‘Hilton’ op de gevel. Nu goed, zulke mensen zijn er altijd al geweest en zullen er ook altijd blijven. Spijtig, maar it’s the crap that is the world.

 

 

 

 

2 reacties op The Crap That Is The World #6

bill
19 juli 2011 20:15

ik kan me wel thuisvinden in het hele gedoe rond high definition
tuurlijk het is mooi om naar te kijken
maar als ik naar een goeie pixelbrij kijk op mijn pc dan valt die pixelbrij niet meer op na 5 minuutjes en geniet ik gewoon van het verhaal (als het op iets trekt, anders kijk ik gewoon niet)
en op tv is het altijd zo fantastisch en super
al die gerechten zijn ongelofelijk lekker
alleen lust ik de helft niet
uiteindelijk moet je gewoon afgaan op wat je zelf leuk vind en lekker dan je alles door je strot te laten duwen over wat andere mensen wel niet vinden
die overhypte en overprijsde ipad/iphone is net hetzelfde
mensen die daar staan te koekeloeren met hun hightech speeltje
leuk voor hun als ze er zo van genieten, maar blijkbaar kunnen zij het niet begrijpen dat het mij geen reet kan schelen

Niet gevonden?

Bad of douche?

Resultaten

Laden ... Laden ...

Archieven

Categorieën

Krimineel

kri•mi•neel 1 (de ~ (m.), -nelen)
1 misdadiger
kri•mi•neel 2 (bn.)
1 strafrechtelijk
2 misdadig 3 [inf.]
geweldig, buitengewoon, fantastisch
kri•mi•neel 1 (de ~ (m.), -nelen) 1 misdadiger kri•mi•neel 2 (bn.) 1 strafrechtelijk 2 misdadig 3 [inf.] geweldig, buitengewoon, fantastisch

Sponsor

 

Gehost door

TransIP